Okulu bitirince, o işi alınca, kilo verince... hep "sonra rahat ederim" dersin. Ertelenmiş Doyum Yanılgısı tam da bu: mutluluğu bir sonraki eşiğe erteleyip, şimdiki anı sadece bir geçiş noktası saymak. Sorun şu ki hedefe ulaştığında beyin hemen yeni bir hedef çizer, doyum bir türlü "şimdi" olmaz. Sabır elbette değerlidir, ama her fedakarlığı "ileride ödeyecek" bir yatırım gibi görmek, bugünü sürekli ıskalamana neden olabilir. Bu yanılgı, kariyer, ilişki, hatta tatil planlarında bile karşımıza çıkar: varış noktasına o kadar odaklanırız ki, yolun kendisini hiç yaşamayız.
Ertelenmiş Doyum Yanılgısı
"Şimdi sıkıntıya katlanırsam, sonra mutlu olacağım" inancının aslında hiç gelmeyen bir "sonra"ya duyulan tuzaklı güvendir.