Ay'ın bildiğimiz yüzünü kaplayan karanlık ve pürüzsüz bölgelere, okyanuslar ve denizler için kullanılan Latince isimler verilmiştir. Bu adlandırma geleneği tarihseldir; gerçi Ay'ın büyük ölçüde kuru ve atmosfersiz bir dünya olduğunu, pürüzsüz ve karanlık alanların ise lav dolgulu çarpma havzaları olduğunu bilen uzay çağı insanları için biraz ironik görünebilir. Örneğin, bu teleskopik Ay manzarası, kuzeybatıdaki Mare Imbrium'un (Yağmurlar Denizi) genişliğine ve Sinus Iridum'a, yani Gökkuşağı Körfezi'ne bakıyor. Jura Dağları (montes) ile çevrili olan körfez, yaklaşık 250 kilometre genişliğindedir. Yerel gün doğumundan sonra görüldüğünde, dağlar Sinus Iridum çarpma kraterinin duvarının bir parçasını oluşturur. Engebeli ve güneş ışığı alan yayları, körfez yüzeyinden yaklaşık 3.000 metre yükseklikteki Laplace Burnu (promontorium) ile üst kısımda sınırlanır. Yayın alt kısmında ise, Giovanni Cassini'nin Ay'ı haritalandırmak için 1679'da yaptığı teleskop tabanlı çizimlerinde, uzun ve dalgalı saçlarıyla profilden görünen bir ay perisi olarak betimlediği Heraclides Burnu yer alır.