İyi kompoze edilmiş bu teleskopik görüş alanı, gökyüzünde yüksekte uçan Pegasus takımyıldızı yönünde Dolunay'dan daha geniş bir alanı kapsıyor. Elbette daha parlak yıldızlar, yansıtıcı teleskoplardaki iç destek yapılarının yaygın olarak görülen bir etkisi olan kırınım dikenlerini sergiliyor ve bunların hepsi kendi Samanyolu galaksimizin sınırları içinde yer alıyor. Soluk ama her yere yayılmış yıldızlararası toz bulutları, galaktik düzlemin üzerinde süzülerek Samanyolu'nun yıldız ışığını hafifçe yansıtıyor. Galaktik sirrus ya da entegre akı bulutsuları (integrated flux nebulae) olarak bilinen bu bulutlar, Samanyolu'nun moleküler bulutlarıyla ilişkilidir. Nitekim, bizden bin ışık yılından daha az uzaklıkta bulunan ve MBM 54 olarak kataloglanan dağınık bulut, sahneyi tamamen dolduruyor. Tozlu bulutun içine karışmış gibi görünen galaksi ise çarpıcı sarmal galaksi NGC 7497. Ancak bu galaksi aslında yaklaşık 60 milyon ışık yılı uzaklıkta. Görüş alanının merkezine yakın, neredeyse yan taraftan görülen NGC 7497'nin kendi sarmal kolları ve toz şeritleri, kendi Samanyolumuzdaki yıldızların ve tozun renklerini yankılıyor.