Bu ustaca kurgulanmış teleskopik görüş alanı, gökyüzünde Dolunay'dan daha geniş bir alanı, yükseklerde uçan Pegasus takımyıldızı yönünde kapsıyor. Elbette daha parlak yıldızlar, yansıtıcı teleskoplardaki iç destek yapılarının yaygın olarak görülen bir etkisi olan kırınım dikenlerini sergiliyor ve bunların hepsi kendi Samanyolu galaksimizin sınırları içinde yer alıyor. Soluk ama her yanı kaplayan yıldızlararası toz bulutları, galaktik düzlemin üzerinde süzülüp Samanyolu'nun yıldız ışığını cılız biçimde yansıtıyor. Galaktik sirrus ya da bütünleşik akı bulutsuları (integrated flux nebulae) olarak bilinen bu bulutlar, Samanyolu'nun moleküler bulutlarıyla ilişkilidir. Nitekim, bin ışık yılından daha az uzaklıkta bulunan ve MBM 54 olarak katalogda yer alan yaygın bulut, sahneyi baştan başa dolduruyor. Bu tozlu bulutun içine dolanmış gibi görünen galaksi ise çarpıcı sarmal galaksi NGC 7497. Ancak o, aslında yaklaşık 60 milyon ışık yılı uzaklıkta. Görüş alanının merkezine yakın, neredeyse tam kenardan görülen NGC 7497'nin kendi sarmal kolları ve toz şeritleri, kendi Samanyolu'muzdaki yıldız ve toz renklerini yankılıyor.